ധൂര്ത്തമായ ഒരു ജീവിതമാണ് ഇന്നു നമ്മുടെ ചുറ്റിലും. ഒരുവശത്ത് ആഹാരമില്ലാതെ കുഞ്ഞുങ്ങള് തെരുവില് വീണുമരിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന സത്യമൊന്നും നമ്മെ അലട്ടുന്നില്ല. നമുക്ക് വേണ്ടത് സുഖജീവിതമാണ്. ഏതുവിധേനയും പണം സമ്പാദിക്കുകയും ആ പണമുപയോഗിച്ച് സുഭിക്ഷമായി ജീവിക്കുകയും. അതുമാത്രമാണ് നമ്മുടെ ജീവിതദര്ശനം.
പക്ഷേ, നമ്മളൊന്നു മറിച്ചുചിന്തിക്കുകയാണെന്നിരിക്കട്ടെ, ലോകം വല്ലാതെ മാറുന്നതായി നമുക്കുതന്നെ ആഹ്ലാദത്തോടെ മനസ്സിലാക്കാനാകും. നേതാക്കള് എന്തുവേണമെങ്കിലും ചെയ്യട്ടെ, അവ നമ്മെ അലട്ടേണ്ട കാര്യമില്ല. നമുക്കു ചെയ്യാന് കഴിയുന്നതു നാം ചെയ്താല് മാത്രം മതി, ഈ ലോകം നന്നാകാന്.
ഇന്നിപ്പോള് വാഹനങ്ങള് സ്വന്തമായി ഇല്ലാത്തവര് കുറവാണ്. കാലത്ത് ഓരോരുത്തരും അവരവരുടെ കാറില് തങ്ങളുടെ ആവശ്യത്തിനായി പുറത്തിറങ്ങുന്നു. സത്യത്തില് ഇത്രയും വാഹനങ്ങള് നമുക്കാവശ്യമുണ്ടോ. ഇത്രയും വാഹനങ്ങളെ ഉള്ക്കൊള്ളാനുംമാത്രം നമ്മുടെ റോഡുകള് പര്യാപ്തമാണോ. ഇത്രയും ഭീകരമായി ധൂര്ത്തടിക്കാനുംമാത്രം നമ്മുടെ ഭൂമിയില് വിഭവങ്ങളുണ്ടോ. ഈ ചോദ്യങ്ങള്ക്കെല്ലാം ഇല്ല എന്ന രണ്ടക്ഷരം മാത്രമാണുത്തരം.
നമുക്കു ചെയ്യാവുന്ന ഒരു മഹത്തായ കാര്യമുണ്ട്. ഒരു ഫ്ളാറ്റു സമുച്ചയത്തിലോ വില്ലാവളപ്പിലോ ഒരു കോളനിയിലോ താമസിക്കുവര് ചേര്ന്ന് ഒരു സംഘം രൂപീകരിക്കുക. നാലോ അഞ്ചോ പേരടങ്ങുന്ന ചെറുസംഘങ്ങളായി അതിനെ പകുക്കുക. ദിവസവും ഒരേ ദിശയില് സഞ്ചരിക്കുന്നവരെന്ന പരിഗണനയിലാണ് അങ്ങനെ വിഭജിക്കേണ്ടത്. ആ സംഘത്തിലൊരാളുടെ വണ്ടിയേ ഒരു ദിവസം ഉപയോഗിക്കാവു. അങ്ങനെയെങ്കില് നാലോ അഞ്ചോ വണ്ടി നിരത്തില് ഇറങ്ങുകയും പെട്രോള് കുടിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ട സമയത്ത് ഒരുവണ്ടിയേ ഇറങ്ങൂ. അതില് നാലോ അഞ്ചോ പേര്.
അതുപോലെ കവലകളില് നാംപോകുന്ന ദിശയില് പോകാന് നില്ക്കുന്ന ആളുകള്ക്ക് ഒരു ലിഫ്റ്റ് കൊടുക്കുക. അത് നന്മയുടേയും മനുഷ്യപ്പറ്റിന്റെയും തോതില് വലിയൊരു അപ്ലിഫ്റ്റായി മാറുകതന്നെ ചെയ്യും. ഇതൊന്നും പിശുക്കല്ല. മഹത്തായ ജീവിതദര്ശനത്തിന്റെ ഔന്നത്യമാണ്.
മനുഷ്യര്ക്കിടയിലെ മഹത്തായ സൗഹൃദകാംക്ഷയെയും പരസ്പരം സഹായിക്കാനുള്ള സന്നദ്ധതയെയും ഊര്ജിതമാക്കാനും ഈ ലഘുപ്രവൃത്തികൊണ്ടാകും.
ഈ ലോകത്തെ മാറ്റിത്തീര്ക്കേണ്ടതാരാണ്. അതു മറ്റാരുമല്ല; നമ്മള് തന്നെയാണ്. നമുക്കതു ചെയ്യാന് സാധിക്കും; വളരെ നിസ്സാരമായി.
.jpg)
.jpg)
