മഞ്ഞുകാലത്തെ ഓര്‍മ്മകള്‍

­മ­ഞ്ഞു­കാ­ല­ത്ത്‌ കാ­ട്ടി­ലൂ­ടെ നട­ക്കു­മ്പോള്‍ പ്ര­കൃ­തി­യി­ലെ മനോ­ഹാ­രി­ത­ക­ളെ­ക്കു­റി­ച്ച് ഏറെ ആഹ്ലാ­ദ­ത്തോ­ടെ­യും വി­സ്‌­മ­യ­ത്തോ­ടെ­യും ഓര്‍­മ്മി­ക്കാ­റു­ണ്ട്‌. കണ്ണു­കള്‍­ക്കു­മു­ന്നില്‍ ഈര്‍­പ്പ­മാര്‍­ന്ന മഞ്ഞ്‌ പു­ത­ഞ്ഞ­ങ്ങ­നെ നില്‍­ക്കും. ചില വേ­ള­ക­ളില്‍ അതി­നി­ട­യി­ലൂ­ടെ ഒരു ചൂ­ള­ക്കാ­ക്ക­യു­ടെ പാ­ട്ട്‌ നമ്മെ തേ­ടി­യെ­ത്തും. അപ്പോള്‍ മഞ്ഞി­നി­ട­യി­ലൂ­ടെ കണ്ണു­മി­ഴി­ച്ച്‌ അതി­നെ തേ­ടി നട­ക്കും. തൊ­ട്ട­ടു­ത്തെ­വി­ടെ­യോ ഇരു­ന്നു ആ പക്ഷി­പാ­ടു­ന്നു­ണ്ട്‌. പക്ഷെ, നമ്മള്‍­ക്ക­തി­നെ കാ­ണു­വാ­നാ­കു­ന്നി­ല­ല്ലൊ? ആ മനോ­ഹ­ര­സം­ഗീ­ത­ത്തി­ന്റെ ഉറ­വി­ടം തേ­ടി നാം മഞ്ഞി­നി­ട­യി­ലൂ­ടെ നീ­ന്തി എത്തു­മ്പോള്‍, ആ ഗാ­നം നി­ല­യ്‌­ക്കു­ന്നു. ഒരു നി­മി­ഷം വീ­ണ്ടും കു­റ­ച്ച­പ്പു­റ­ത്തു­നി­ന്നും കേള്‍­ക്കു­ക­യാ­യി. ബാ­ല്യ­കാല സ്‌­മ­ര­ണ­ക­ളി­ലെ കണ്ണു­കെ­ട്ടി­ക്ക­ളി­ക­ളി­ലേ­ക്ക്‌ ആ പക്ഷി നമ്മെ കൂ­ട്ടി­ക്കൊ­ണ്ടു­പോ­കു­ന്നു­.

അ­തെ, ചി­ല­പ്പോ­ഴൊ­ക്കെ നമ്മള്‍­ക്ക്‌ നഷ്‌­ട­പ്പെ­ട്ട ബാ­ല്യ­മെ­ല്ലാം കാ­ട്‌ തി­രി­കെ കൊ­ണ്ടു­ത്ത­രും. ഒരു മഹാ­വൃ­ക്ഷ­ത്തി­നു നേ­രെ കണ്ണു­മി­ഴി­ച്ചു നില്‍­ക്കു­ന്ന ഒരു കൊ­ച്ചു­കു­ട്ടി­യാ­യി മാ­റും ആ നി­മി­ഷം നാം. ഒരു ചെ­റു­കു­രു­വി­യു­ടെ പാ­ട്ടോ, ഒരു കു­ഞ്ഞു­പൂ­മ്പാ­റ്റ­യു­ടെ ചി­റ­ക­ടി­യോ ഒക്കെ അതി­നു ധാ­രാ­ളം മതി­.

­മ­ഞ്ഞി­നി­ട­യി­ലൂ­ടെ പ്ര­ത്യ­ക്ഷ­പ്പെ­ടു­ന്ന വന്യ­ജീ­വി­ക­ളെ നി­ങ്ങള്‍ കണ്ടി­ട്ടു­ണ്ടോ? നമ്മള്‍ പല­പ്പോ­ഴും അവ­യു­ടെ സാ­ന്നി­ദ്ധ്യം തി­രി­ച്ച­റി­ഞ്ഞി­ട്ടു­ണ്ടാ­കി­ല്ല. നട­ന്നു നീ­ങ്ങു­മ്പോള്‍ പെ­ട്ടെ­ന്നാ­യി­രി­ക്കും അവ നമ്മു­ടെ ഏറേ അരി­കി­ലു­ണ്ടാ­യി­രു­ന്നു എന്ന്‌ തി­രി­ച്ച­റി­യു­ക.

അ­ത്ത­ര­ത്തില്‍ ഒരു യാ­ത്ര­യില്‍, പു­ലര്‍­ച്ചെ പറ­മ്പി­ക്കു­ള­ത്തെ വനാ­ന്തര്‍­ഭാ­ഗ­ത്തെ കോ­ട്ടാ­ളി­യില്‍ നി­ന്നും ഞാ­നും സു­ഹൃ­ത്ത്‌ തോ­മാ­സും നട­ന്നു­വ­രി­ക­യാ­ണ്‌. എവി­ടെ­യും കന്ന­ത്ത മൂ­ടല്‍­മ­ഞ്ഞ്‌. തൊ­ട്ട­പ്പു­റം ഉള്ള­തൊ­ന്നും കാ­ണു­വാ­നാ­കു­ന്നി­ല്ല. ഞങ്ങള്‍ നി­ശ­ബ്‌­ദ­രാ­യി. കാ­ടി­ന്റെ മര്‍­മ്മ­ര­ങ്ങള്‍­ക്കു കാ­തു­കൊ­ടു­ത്ത്‌ ഒരു ധ്യാ­ന­ത്തി­ലെ­ന്ന­പോ­ലെ ആ മഞ്ഞി­ലൂ­ടെ നീ­ങ്ങു­ക­യാ­ണ്‌. പെ­ട്ടെ­ന്ന്‌ ഇട­തു­വ­ശം ഒര­വ്യ­ക്ത­രൂ­പം. കു­റേ­കൂ­ടി അടു­ത്ത­പ്പോള്‍, തൊ­ട്ട­രു­കി­ലാ­യി ഒരു കാ­ട്ടു­കൊ­മ്പന്‍. തേ­ക്കു­വൃ­ക്ഷ­ങ്ങള്‍­ക്കി­ട­യില്‍ മഞ്ഞ­വ­നെ പൊ­തി­ഞ്ഞു­നി­ന്നെ­ങ്കി­ലും ആ കറു­ത്ത വര്‍­ണ്ണം, ഒരു വലിയ പാ­റ­പോ­ലെ തോ­ന്നി­ച്ചു. അവ­ന്റെ കൊ­മ്പു­ക­ളു­ടെ വര്‍­ണ്ണം മഞ്ഞില്‍ ലയി­ച്ചു ചേര്‍­ന്നി­രു­ന്നു. നി­ശ്ച­ല­നാ­യി നി­ല­കൊ­ണ്ട അവന്‍ പതു­ക്കെ ഞങ്ങള്‍­ക്കു­നേ­രെ തി­രി­ഞ്ഞു. എന്തു­മ­നോ­ഹ­ര­മായ കാ­ഴ്‌­ച­യാ­യി­രു­ന്നു അത്‌. വി­ടര്‍­ത്തി­പ്പി­ടി­ച്ച ആ വലിയ ചെ­വി­ക­ളും, ഞങ്ങള്‍­ക്കു­നേ­രെ ഉയര്‍­ത്തി­പ്പി­ടി­ച്ച തു­മ്പി­ക്കൈ­യും മഞ്ഞി­നി­ട­യില്‍ കറു­ത്ത കല്ലില്‍ കൊ­ത്തി­വ­ച്ച ഒരു പ്ര­തിമ കണ­ക്കെ. പി­ന്നെ അവന്‍ ഒര­ടി മു­ന്നോ­ട്ട്‌ വച്ചു. ഞാന്‍ എന്റെ ക്യാ­മ­റ­യു­മാ­യി നി­ല­ത്തി­രു­ന്നു. അവ­നു മു­ന്നില്‍. എന്റെ കൂ­ട്ടു­കാ­രന്‍ പരി­ഭ്ര­മി­ച്ചൊ ആവോ. മു­ന്നോ­ട്ട്‌ വരു­വാന്‍ ആഞ്ഞ ആ കാ­ട്ടു­കൊ­മ്പന്‍ ഒന്നു ശങ്കി­ച്ചു. പി­ന്നെ നി­ശ്ച­ല­നാ­യി. നി­ല­ത്തി­രു­ന്ന എന്റെ ക്യാ­മ­റ­ക­ണ്ണു­ക­ളി­ലേ­ക്ക്‌ വേ­റൊ­രു ഡയ്‌­മണ്‍­ഷ­നി­ലാ­ണ്‌ അവന്‍ ഗോ­ച­ര­മാ­യ­ത്‌. പി­ന്നീ­ട­വന്‍, പതു­ക്കെ പതു­ക്കെ പി­ന്നീ­ട്‌ നട­ന്ന്‌ മഞ്ഞി­നി­ട­യില്‍ അപ്ര­ത്യ­ക്ഷ­നാ­യി­.

ഏ­റെ വര്‍­ഷ­ങ്ങള്‍­ക്കു മു­മ്പ്‌ ഒരു മഞ്ഞു­കാ­ല­ത്താ­ണ്‌ ആന­ന്ദ്‌ രാ­ജി­നോ­ട്‌ ­യാ­ത്ര പറ­ഞ്ഞു ടോ­പ്പ്‌ സ്റ്റേ­ഷ­നില്‍ നി­ന്നും കൊ­ടൈ­ക്ക­നാ­ലി­ലേ­ക്ക്‌ ബന്ത­റു­മ­ല­യു­ടെ മു­ക­ളി­ലൂ­ടെ തനി­യെ നട­ന്നു പോ­യ­ത്‌. വാള്‍­ഡ­നും ആര­ണ്യ­ക­വു­മൊ­ക്കെ വാ­യി­ച്ച്‌ മന­സ്സു­കാ­ടു­ക­യ­റി­ക്ക­ഴി­ഞ്ഞി­രു­ന്നു. ചെ­റി­യൊ­രു തോള്‍­സ­ഞ്ചി. അതില്‍ ലൂ­ക്ക­യു­ടെ കട­യില്‍ നി­ന്നും പൊ­തി­ഞ്ഞു­കെ­ട്ടിയ രണ്ടു­ദോ­ശ, ഒരു പാ­ക്ക­റ്റ്‌ റൊ­ട്ടി, കട­ല­മു­ട്ടാ­യി, ഒരു സ്ലീ­പി­ങ്‌ ബാ­ഗ്‌, ഒരു തോര്‍­ത്ത്‌ മു­ണ്ട്‌, കഴി­ഞ്ഞു. മൂ­ന്നു ദി­വ­സ­ത്തെ യാ­ത്ര­യ്‌­ക്കു കരു­തി­യ­വ­യാ­ണി­ത്‌. ആ കാ­ട്ടു­വ­ഴി­യില്‍ മനു­ഷ്യ­രെ അങ്ങ­നെ കാ­ണാ­റി­ല്ല. അഥ­വാ കണ്ടാല്‍ വഴി­മാ­റി­ന­ട­ക്കു­ന്ന കഞ്ചാ­വു­കൃ­ഷി­ക്കാ­രോ നാ­യാ­ട്ടു­കാ­രോ ആയി­രി­ക്കും അത്‌. ഇക്കാ­ര­ണ­ങ്ങ­ളാല്‍ ആന­ന്ദ്‌ രാ­ജ്‌ എന്ന വൃ­ദ്ധന്‍ ഏറെ ഉത്‌­ക്ക­ണ്‌­ഠ­പ്പെ­ട്ടി­രു­ന്ന­ത്‌ ഞാ­നോര്‍­ക്കു­ന്നു­.

അ­ക്കാ­ല­ത്തു ബന്ത­റു­വി­നു ചു­റ്റു­മു­ള്ള ചോ­ല­ക്കാ­ടി­നെ 'പാ­മ്പാ­ടും ചോ­ല' എന്നാ­രും വി­ളി­ച്ചു­കേ­ട്ടി­രു­ന്നി­ല്ല. വനം­വ­കു­പ്പി­ന്റെ ആരും ആ ഭാ­ഗ­ത്തൊ­ന്നും ഉണ്ടാ­യി­രു­ന്നി­ല്ല. നാ­യാ­ട്ടു­കാര്‍­ക്കും കഞ്ചാ­വു­കൃ­ഷി­ക്കാര്‍­ക്കും പര­മ­സു­ഖം­.

­മാ­ട്ടു­പെ­ട്ടി­ക്ക­പ്പു­റ­ത്തേ­യ്‌­ക്ക്‌ ആരും ചെ­ന്നി­രു­ന്നി­ല്ല. വാ­ഹ­ന­ങ്ങ­ളും ഉണ്ടാ­യി­രു­ന്നി­ല്ല. പേ­രി­ന്‌ ഒരു ജീ­പ്പ്‌ റോ­ഡ്‌. എപ്പോ­ഴും മഞ്ഞു­പു­ത­പ്പി­ച്ച്‌ പ്ര­കൃ­തി ആ പ്ര­ദേ­ശ­ത്തെ ഒളി­പ്പി­ച്ചു­പി­ടി­ച്ചു. തനി­ച്ചു­ള്ള ഇത്ത­രം യാ­ത്ര­ക­ളൊ­ക്കെ­യ­ല്ലേ നമ്മെ കാ­ടി­ന്റെ ഹൃ­ദ­യ­ത്തോ­ട­ടു­പ്പി­ക്കു­ന്ന­ത്‌?

­പാത മു­റി­ച്ചൊ­ഴു­കു­ന്ന തണു­ത്ത അരു­വി­കള്‍ അവ ബന്ത­റു­വി­ന്റെ നെ­റു­ക­യി­ലെ പുല്‍­മേ­ട്ടില്‍­നി­ന്നും പി­റ­ന്ന­വ­യാ­യി­രു­ന്നു. പാ­ത­യോ­ര­ങ്ങ­ളില്‍ കാ­ട്ടു­പ­ഴ­ങ്ങ­ളും പൂ­ക്ക­ളില്‍ നൃ­ത്തം ചവി­ട്ടു­ന്ന പൂ­മ്പാ­റ്റ­ക­ളു­ടെ സമ്പ­ന്ന­ത­യും, ചോ­ല­പ്പ­ക്ഷി­ക­ളു­ടെ ദയ­യി­ല്ലാ­യ്‌­മ­യും എന്റെ കണ്ണു­കള്‍­ക്കു ആന­ന്ദം നല്‍­കി. ഞാന്‍ ആ ഏകാ­ന്ത­യാ­ത്ര ആസ്വ­ദി­ച്ചു. അല്ല, അതൊ­രു ഏകാ­ന്ത­യാ­ത്ര­യ­ല്ലാ­യി­രു­ന്നു­വ­ല്ലോ. എന്നോ­ടൊ­പ്പം പക്ഷി­ക­ളും പൂ­മ്പാ­റ്റ­ക­ളും അണ്ണാ­റ­ക്ക­ണ്ണ­ന്മാ­രും വൃ­ക്ഷ­ല­താ­ദി­ക­ളു­മൊ­ക്കെ സഹ­യാ­ത്രി­ക­രാ­യി ഉണ്ടാ­യി­രു­ന്ന­ല്ലൊ. താ­ഴെ ചോ­ല­യില്‍ നി­ന്നു­മു­യര്‍­ന്നു­വ­ന്ന മഞ്ഞ്‌ എപ്പോ­ഴോ എന്നെ പൊ­തി­ഞ്ഞു മറ്റാ­രും കാ­ണാ­തെ ബന്ത­റ­വു­നു മു­ക­ളി­ലേ­ക്ക്‌ കൂ­ട്ടി­ക്കൊ­ണ്ടു­പോ­യി­.

അ­ന്ന്‌ സന്ധ്യ­യ്‌­ക്ക്‌ ആളൊ­ഴി­ഞ്ഞ ഒരു പഴയ കെ­ട്ടി­ട­ത്തി­ലാ­ണ്‌ അന്തി­യു­റ­ങ്ങി­യ­ത്‌. അതി­നു കത­കു­ക­ളോ ജനല്‍­പാ­ളി­ക­ളോ ഉണ്ടാ­യി­രു­ന്നി­ല്ല. രണ്ടു മു­റി­ക­ളി­ലൊ­ന്നി­നു ജനാ­ലു­ക­ളി­ല്ലാ­ത്ത ഉറ­ച്ച ഭി­ത്തി ഉണ്ടാ­യി­രു­ന്നു. വി­സ്‌­തൃ­ത­മായ ഒരു ചതു­പ്പി­നു­ള്ളില്‍ ആരോ­രു­മി­ല്ലാ­തെ എന്നെ പ്ര­തീ­ക്ഷി­ച്ചു നില്‍­ക്കു­ക­യാ­യി­രു­ന്നു ആ കെ­ട്ടി­ടം­.

­വി­ശാ­ല­മായ ആ ചതു­പ്പി­ലേ­ക്കു നോ­ക്കി ഏറേ നേ­രം മുന്‍­വ­ശ­ത്തെ വാ­തില്‍­പ­ടി­യില്‍ ഇരു­ന്നു. ചതു­പ്പി­ന­ക്ക­രെ­യു­ള്ള പൈന്‍­മ­ര­ക്കാ­ടു­കള്‍­ക്കി­ട­യില്‍ നി­ന്നും ആദ്യം വന്ന­ത്‌ മഞ്ഞ്‌ ആയി­രു­ന്നു. തൊ­ട്ടു­പു­റ­കില്‍ ഇരു­ട്ടും ആയി­രു­ന്നു. അവ മെ­ല്ലെ മെ­ല്ലെ കൂ­ടി കു­ഴ­ഞ്ഞു എന്നെ­യും ആ കെ­ട്ടി­ട­ത്തെ­യും മൂ­ടു­ക­യാ­യി­രു­ന്നു. വല്ലാ­ത്ത തണു­പ്പാ­യി­രു­ന്നു പി­ന്നീ­ട്‌. പള­നി ഹില്‍­സി­ലെ ഏറ്റ­വും ഉയ­ര­മാര്‍­ന്ന പ്ര­ദേ­ശ­മാ­യി­രു­ന്നു അത്‌. ഞാന്‍ മു­റി­ക്കു­ള്ളി­ലേ­ക്കു കട­ന്നു. കൈ­കാ­ലു­കള്‍ മര­വി­ക്കു­വാന്‍ തു­ട­ങ്ങി­യ­പ്പോള്‍ സ്ലീ­പ്പി­ങ്‌ ബാ­ഗി­നു­ള്ളി­ലേ­ക്കു­ക­യ­റി കണ്ണു­ക­ള­ട­ച്ചു­.

­പു­റ­ത്തെ കാല്‍­പെ­രു­മാ­റ്റം കേ­ട്ടാ­ണ്‌ ഞെ­ട്ടി­യു­ണര്‍­ന്ന­ത്‌. നാ­യാ­ട്ടു­കാര്‍ ആയി­രി­ക്കു­മോ? അതൊ കഞ്ചാ­വു­കൃ­ഷി­ക്കാ­രൊ? കരു­തി­യി­രു­ന്ന വടി കൈ­വ­ശ­മെ­ടു­ത്തു. ആയോ­ധ­ന­ക­ല­ക­ളു­ടെ പിന്‍­ബ­ല­വും കൂ­ട്ടി­നു­ണ്ട്‌. മുന്‍­വ­ശ­ത്തെ വാ­തി­ലി­ന­രു­കി­ലേ­ക്ക്‌ നട­ന്നു. പതു­ക്കെ വെ­ളി­യി­ലേ­ക്ക്‌ പാ­ളി­നോ­ക്കി. എന്തൊ­രു കാ­ഴ്‌­ച­യാ­യി­രു­ന്നു അത്‌. അന്ന്‌ പൗര്‍­ണ­മി­യാ­യി­രു­ന്നു. പു­റ­ത്തെ ഓരോ പുല്‍­ക്കൊ­ടി­യി­ലും നി­ലാ­വ്‌ വന്നു­തൊ­ട്ടി­രി­ക്കു­ന്നു. മുന്‍­വ­ശ­ത്തെ ചവി­ട്ടു­പ­ടി­ക്കു തൊ­ട്ട­രു­കി­ലാ­യി നി­ലാ­വില്‍ കു­ളി­ച്ചു വലിയ ഒരു കാ­ട്ടു­പോ­ത്തില്‍ കൂ­ട്ടം! കു­റേ എണ്ണം തറ­യില്‍ കി­ട­പ്പു­ണ്ട്‌. നൂ­റോ­ളം എണ്ണം കാ­ണു­മാ­യി­രി­ക്കാം. വലിയ ഒരു കാ­ലി­ച്ച­ന്ത പോ­ലെ. ചി­ല­തൊ­ക്കെ ഒരി­ട­ത്ത­രം ആന­യെ­പ്പോ­ലു­ണ്ട്‌! അത്ര­യ്‌­ക്ക്‌ വലി­പ്പ­മു­ണ്ട്‌. ചോ­ല­ക്കാ­ടി­ന്റെ­യും അതി­ലെ പുല്‍­പ്പ­ര­പ്പി­ന്റെ­യും ശു­ദ്ധ­ജ­ല­ത്തി­ന്റെ­യു­മൊ­ക്കെ സമൃ­ദ്ധി­യാ­ണ്‌ എണ്ണ­ക്ക­റു­പ്പാര്‍­ന്ന ആ അഴ­കു­ക­ളില്‍ കാ­ണു­ന്ന കരു­ത്ത്‌.

അ­പ്പോ­ഴാ­ണ്‌ ആ പൈന്‍­മ­ര­ങ്ങള്‍­ക്കി­ട­യില്‍ നി­ന്നും നീ­ണ്ട വി­ളി കേ­ട്ട­ത്‌. മറ്റൊ­രു കൂ­റ്റ­നാ­ണ്‌. അത്‌ മെ­ല്ലെ ചതു­പ്പി­ലൂ­ടെ കൂ­ട്ട­ത്തി­ന­രു­കി­ലേ­ക്ക്‌ വരി­ക­യാ­ണ്‌. കു­റേ­ക്കൂ­ടി അടു­ക്കാ­റാ­യ­പ്പോള്‍ ഞാ­ന­തി­നെ ശ്ര­ദ്ധി­ച്ചു; "ചു­ട്ടി­മാ­ട്‌". ബന്ത­റ­വു­മ­ല­യു­ടെ­യും ചോ­ല­യു­ടെ­യും രാ­ജ­ക­ല­യാ­ണ്‌ ആ കാ­ട്ടു­പോ­ത്ത്‌. അവ­നോ­ളം പോ­ന്ന മറ്റൊ­രു കാ­ട്ടു­പോ­ത്തി­നെ ഞാ­നും ആന­ന്ദ­രാ­ജും മനോ­ഹ­ര­നു­മൊ­ന്നും കണ്ടി­ട്ടി­ല്ല. അവ­ന്റെ മു­ഖ­ത്ത്‌ വള­രെ വ്യ­ക്ത­മായ ഒരു വെ­ള്ള­പ്പാ­ടു­ണ്ടാ­യി­രു­ന്നു. വഴി­യ­രു­കില്‍ അവന്‍ പു­ല്ലു­മേ­യു­ക­യാ­ണെ­ങ്കില്‍ യാ­തൊ­രു ഭയ­പ്പാ­ടു­മി­ല്ലാ­തെ നമ്മള്‍­ക്ക­വ­ന­രി­കി­ലൂ­ടെ കട­ന്നു­പോ­കാം. അവന്‍ നമ്മെ ഗൗ­നി­ക്കി­ല്ല. ആരേ­യും വി­ര­ട്ടി­ല്ല. ജീ­പ്പില്‍ പോ­കു­ന്ന­വര്‍ അവ­ന്റെ മു­തു­കില്‍ കൈ­കൊ­ണ്ടു തൊ­ടു­മ­ത്രെ­.

ആ കാ­ട്ടു­പോ­ത്തിന്‍ കൂ­ട്ട­ത്തി­ലേ­ക്ക്‌ അവ­ന്റെ വര­വ്‌ ഒന്നു കാ­ണേ­ണ്ട­താ­ണ്‌.

­കൂ­ട്ട­ത്തി­ന­രു­കി­ലെ­ത്തി­യ­പ്പോള്‍ തല ഉയര്‍­ത്തി നി­ലാ­വി­നു­നേ­രെ പി­ടി­ച്ച്‌ നീ­ട്ടി ഒരു വി­ളി­വി­ളി­ച്ചു. എന്തൊ­രു ദീര്‍­ഘ­മായ ശബ്‌­ദ­മാ­യി­രു­ന്നു അത്‌. അപ്പോള്‍ നി­ലാ­വെ­ട്ടം വീ­ണു അവ­ന്റെ കൊ­മ്പു­ക­ളും നന­വാര്‍­ന്ന മൂ­ക്കും തി­ള­ങ്ങി. മറ്റു­ള്ള പോ­ത്തു­കള്‍ ഒക്കെ ഒതു­ങ്ങി നി­ന്നു. തറ­യില്‍ കി­ട­ന്ന­വ­യൊ­ക്കെ എഴു­ന്നേ­റ്റു മാ­റി. ചില കൂ­റ്റ­ന്മാര്‍ കൂ­ട്ട­ത്തില്‍ നി­ന്നും വെ­ളി­യി­ലേ­ക്കു മാ­റി നി­ല­കൊ­ണ്ടു. ചു­ട്ടി­മാ­ട്‌ രാ­ജ­കീ­യ­മായ ചു­വ­ടു­കള്‍ വച്ച്‌ കൂ­ട്ട­ത്തി­നു നടു­വി­ലേ­ക്കു വന്നു. നി­ലാ­വേ­റ്റ് അവ­ന്റെ ദേ­ഹ­ത്തെ മാം­സ­ഗോ­ള­ങ്ങള്‍ തി­ള­ങ്ങി. ചില ചെ­റു­പെണ്‍­പോ­ത്തു­കള്‍ അവ­ന്റെ ചാ­രെ നില്‍­ക്കു­വാന്‍ മത്സ­രി­ച്ചു. അപ്പോ­ഴേ­ക്കും മഞ്ഞ്‌ വീ­ണ്ടും വന്നു. ഞാന്‍ മു­റി­യി­ലേ­ക്കു മട­ങ്ങി. പു­റ­ത്ത്‌ ഒരു പട്ടാ­ളം കാ­വല്‍ നില്‍­ക്കു­മ്പോള്‍ ഞാ­നാ­രേ­യാ­ണ്‌ ഭയ­പ്പെ­ടേ­ണ്ട­ത്‌? വീ­ണ്ടും സ്ലീ­പ്പി­ങ്‌ ബാ­ഗി­നു­ള്ളി­ലേ­ക്ക്‌ ചു­രു­ണ്ടു­കൂ­ടി കണ്ണു­ക­ള­ട­ച്ചു­.

­പി­ന്നീ­ടേ­റെ­ക്കാ­ലം കഴി­ഞ്ഞ്‌ ബന്ത­റ­വു മല­യു­ടെ മു­ക­ളില്‍ ഒരു വെ­ടി­ശ­ബ്‌­ദം ഉയര്‍­ന്നു. വീ­ണ്ടും ആന­ന്ദ്‌ രാ­ജി­നെ തേ­ടി­ച്ചെ­ന്ന­പ്പോള്‍ ഗദ്‌­ഗ­ദ­ത്തോ­ടെ ആ വൃ­ദ്ധന്‍ പറ­ഞ്ഞു. 'ചു­ട്ടി­മാ­ട്‌ ' പോ­യി­.

­ജീ­പ്പി­ലെ­ത്തിയ നാ­യാ­ട്ടു­കാര്‍­ക്ക്‌ വെ­ടി­യേ­റ്റു വീണ അവ­നെ വലി­ച്ചു ജീ­പ്പില്‍ കയ­റ്റു­വാ­നാ­യി­ല്ല­ത്രേ. ആ വലി­പ്പ­വും കരു­ത്തും അവര്‍­ക്ക്‌ വഴ­ങ്ങു­ന്ന­താ­യി­രു­ന്നി­ല്ല­ത്രെ. പക­രം ഒരു തു­ട­യില്‍ നി­ന്നും കു­റേ മാം­സം വാര്‍­ന്നെ­ടു­ത്ത്‌ ബാ­ക്കി അവി­ടെ ഉപേ­ക്ഷി­ച്ചു കാ­ട്ടു­ക­ള്ള­ന്മാര്‍ കട­ന്നു­ക­ള­യു­ക­യാ­യി­രു­ന്നു എന്ന്‌ ആന­ന്ദ്‌ രാ­ജ്‌ പറ­ഞ്ഞു­.

ഒ­രു മഞ്ഞു­കാ­ല­ത്താ­യി­രു­ന്നു മനോ­ഹ­രന്‍ എന്നെ ആ സ്ഥ­ലം കാ­ണി­ക്കു­വാന്‍ കൊ­ണ്ടു­പോ­യ­ത്‌. തേ­യി­ല­ത്തോ­ട്ട­ങ്ങള്‍­ക്കി­ട­യി­ലൂ­ടെ ഞങ്ങള്‍ ഒരു കൊ­ച്ചു­ചോ­ല­ക്കാ­ട്ടില്‍ കയ­റി. വന്യ­ജീ­വി­കള്‍ ചവി­ട്ടി­ക്കു­ഴ­ച്ചി­ട്ട പാ­ത­യി­ലൂ­ടെ കയ­റ്റം കയ­റു­മ്പോ­ഴേ­യ്‌­ക്കും മഞ്ഞു­വ­ന്നു­മൂ­ടി­ക്ക­ഴി­ഞ്ഞി­രു­ന്നു, ഞങ്ങ­ളെ­.

­മു­ക­ളി­ലെ­ത്തി­യ­പ്പോ­ഴേ­ക്കും മഞ്ഞും ആകാ­ശ­വും ഒന്നാ­യി തീര്‍­ന്നി­രു­ന്നു. ഒന്നും കാ­ണു­വാ­നാ­കു­ന്നി­ല്ല. മു­ന്നോ­ട്ട്‌ നട­ന്ന എന്നെ മനോ­ഹ­രന്‍ തട­ഞ്ഞു. "മു­ന്നില്‍ വല്യ­പ­ള്ളം (കൊ­ക്ക) ആണ്‌. പൊ­ടി­പോ­ലും കാ­ണി­ല്ല," ഞാ­ന­വി­ടെ നി­ല­ത്തി­രു­ന്നു­.

­മു­ന്നില്‍ കണ്ണു­കെ­ട്ടി­ക്ക­ളി­യു­ടെ മറ്റൊ­രു തലം ഉയ­രു­ക­യാ­ണ്‌. പതു­ക്കെ കാ­റ്റു­വീ­ശി­യ­പ്പോള്‍, മല­ഞ്ചെ­രു­വില്‍ എന്തൊ­ക്കെ­യോ ചു­വ­ന്ന പൊ­ട്ടു­കള്‍. താ­ഴെ ഏതോ ഗ്രാ­മ­ത്തി­ന്റെ ദൃ­ശ്യ­ങ്ങള്‍...

­മ­ഞ്ഞു­വ­ന്ന്‌ വീ­ണ്ടും കണ്ണു­കെ­ട്ടി. ഏറെ­നേ­രം ഇരി­ക്കേ­ണ്ടി വന്നി­ല്ല. കണ്ണി­ലെ കെ­ട്ടു­കള്‍ ആരോ അഴി­ച്ചു­മാ­റ്റി­യ­പോ­ലെ. മു­ന്നില്‍ വി­സ്‌­തൃ­ത­മായ ഒരു താ­ഴ്‌­വ­ര! അങ്ങ­ക­ലെ തമി­ഴ്‌­നാ­ട്‌ ഗ്രാ­മ­ങ്ങള്‍. ഞാ­നി­രി­ക്കു­ന്ന മല­ഞ്ചെ­രു­വു മു­ഴു­ക്കെ പൂ­ത്തു­ല­ഞ്ഞു നില്‍­ക്കു­ന്ന 'റോ­ടൊ­റെന്‍­ഡ്രോം'- പള­നി ഹില്‍­സി­ലും നീ­ല­ഗി­രി ഹില്‍­സി­ലും കാ­ണു­ന്ന കടും­ചു­വ­പ്പു­നി­റ­മാര്‍­ന്ന പൂ­വൃ­ക്ഷം. ഇത്‌ നേ­പ്പാ­ളി­ന്റെ ദേ­ശീയ പു­ഷ്‌­പം കൂ­ടി­യാ­ണ്‌. കറു­ത്ത പച്ചഇ­ല­കള്‍­ക്കു­മീ­തെ കടും­ചു­മ­പ്പാര്‍­ന്ന പൂ­ക്കള്‍. ഇട­തു­വ­ശം അക­ന്നു­മാ­റി ബന്ത­റു­മു­ടി. പൂ­വൃ­ക്ഷ­ങ്ങള്‍­ക്കി­ട­യി­ലൂ­ടെ മഞ്ഞ്‌ വീ­ണ്ടും വന്നു. മഞ്ഞി­ന­ടി­യി­ലൂ­ടെ നാ­ലു കട­മാ­നു­കള്‍ അല­ക്ഷ്യ­ഭാ­വ­ത്തോ­ടെ മു­ക­ളി­ലേ­ക്ക്‌ കയ­റി വരു­ന്നു. ഒരു മല­യ­ണ്ണാന്‍ ചി­ല­ച്ചു. അങ്ങ്‌ ചോ­ല­ക്കാ­ട്ടില്‍ നി­ന്നും കരി­ങ്കു­ര­ങ്ങി­ന്റെ ശബ്‌­ദം­.

'ഈ സ്ഥ­ലം വില്‍­ക്കു­വാ­നു­ള്ള­താ­ണ്‌,' പി­ന്നില്‍ നി­ന്നും മനോ­ഹ­രന്‍ പറ­ഞ്ഞു. അന്ന­വി­ടെ ഇരു­ന്ന്‌ ഒത്തി­രി സ്വ­പ്‌­ന­ങ്ങള്‍ നെ­യ്‌­തു. വാ­ങ്ങു­വാന്‍ പോ­കു­ന്ന ആ സ്ഥ­ല­ത്തെ­ക്കു­റി­ച്ച്‌.

­പി­ന്നീ­ട്‌ വീ­ണ്ടും അങ്ങോ­ട്ട്‌ ചെ­ന്നു. അവി­ടെ പഴയ ഒരു കെ­ട്ടി­ട­മു­ണ്ടാ­യി­രു­ന്നു. അതില്‍ ഒരു രാ­വ്‌ അന്തി­യു­റ­ങ്ങി­യ­തോ­ടെ ആ സ്ഥ­ല­വു­മാ­യി ഒരു വല്ലാ­ത്ത ആത്മ­ബ­ന്ധം ഉട­ലെ­ടു­ത്തു­.

ആ രാ­വ്‌ മറ­ക്കു­വാ­നാ­കി­ല്ല. തെ­ളി­ഞ്ഞ ആകാ­ശ­മാ­യി­രു­ന്നു. നക്ഷ­ത്ര­ങ്ങ­ളൊ­ക്കെ കൈഎ­ത്തി­ച്ചു­പി­ടി­ക്കാം. പാ­തി­രാ­വില്‍ ബന്ത­റ­വു­നു പി­ന്നില്‍ നി­ന്നും ചന്ദ്ര­നു­ദി­ച്ചു­യര്‍­ന്നു. ആ കൊ­ച്ചു­ചോ­ല­യും മല­ഞ്ചെ­രി­വു­ക­ളും നി­ലാ­വില്‍ മു­ങ്ങി. ഇട­തു­വ­ശ­ത്തെ പാ­റ­യ്ക്ക­രു­കില്‍ ഗണേ­ശ­നും (എ­നി­ക്കും, മനോ­ഹ­ര­നും ഏറെ പരി­ച­യ­മു­ള്ള മൂ­ന്നാ­റി­ലെ കാ­ട്ടു­കൊ­മ്പന്‍) അവ­ന്റെ രണ്ടു കൂ­ട്ടു­കാ­രി­ക­ളും മഞ്ഞില്‍ കു­തിര്‍­ന്ന ഇളം പു­ല്ലു­കള്‍ തി­ന്ന്‌ രസി­ക്കു­ന്നു. ആ രാ­വില്‍ പി­ന്നീ­ടു­റ­ങ്ങി­യി­ല്ല. കണ്ണു­തു­റ­ന്നു­പി­ടി­ച്ച്‌ ഒരു­പാ­ട്‌ സ്വ­പ്‌­ന­ങ്ങള്‍ പി­ന്നെ­യും കണ്ടു­.

­കൈ­വ­ശം ചേര്‍­ന്ന പണ­മൊ­ക്കെ പല വഴി­ക്കു പോ­യി. അടു­ത്ത മഞ്ഞു­കാ­ലം­വ­രെ കാ­ത്തി­രു­ന്നു. അപ്പോ­ഴേ­ക്കും ആ സ്വ­പ്‌­ന­ലോ­കം മറ്റാ­രോ വാ­ങ്ങി­ക്ക­ഴി­ഞ്ഞി­രു­ന്നു­.
ഈ മഞ്ഞു­കാ­ല­ത്ത്‌ വീ­ണ്ടും അങ്ങോ­ട്ട്‌ പോ­യി. ഏഴു­വര്‍­ഷ­ങ്ങള്‍­ക്കു ശേ­ഷം. സി­ബി­യാ­ണ്‌ കൂ­ട്ടി­ക്കൊ­ണ്ടു­പോ­യ­ത്‌. ഇപ്പോള്‍ കൈ­മ­റി­ഞ്ഞ്‌ സി­ബി­യു­ടെ പരി­ച­യ­ക്കാ­ര­ന്റെ പക്ക­ലാ­ണാ­സ്ഥ­ലം. റൊ­ടൊ­റെന്‍­ഡ്രേ­ാം മര­ങ്ങ­ളൊ­ക്കെ പൂ­ക്കള്‍ വി­രി­ച്ച്‌ സ്വീ­ക­രി­ച്ചു­.­താ­ഴ്‌­വ­ര­യില്‍ നി­ന്നും വീ­ണ്ടും മഞ്ഞു­വ­ന്ന്‌ കണ്ണു­കെ­ട്ടി­ക്ക­ളി­ക്കാ­യി കൂ­ട്ടി­കൊ­ണ്ടു­പോ­യി. "അ­ന്ന്‌ വാ­ങ്ങു­വാന്‍ പറ്റാ­തി­രു­ന്ന­തില്‍ വി­ഷ­മ­മു­ണ്ട­ല്ലെ­?" കൂ­ട്ടു­കാ­രി ചോ­ദി­ച്ചു. വെ­റു­തെ ചി­രി­ച്ചു­കൊ­ണ്ട്‌ പറ­ഞ്ഞു, "ഇ­പ്പോള്‍ സ്വ­പ്‌­ന­ത്തില്‍ പോ­ലും വാ­ങ്ങു­വാന്‍ പറ്റാ­ത്ത അവ­സ്ഥ­യി­ലാ­ണ്‌."

ഇ­പ്പോള്‍ ഗണേ­ശ­നും കൂ­ട്ടു­കാ­രും വരാ­റി­ല്ല. സി­ബി അവ­യെ തി­രി­ച്ചു കൊ­ണ്ടു­വ­രു­ന്ന പരീ­ക്ഷ­ണ­ങ്ങ­ളി­ലാ­ണ്‌. കു­റി­ഞ്ഞി­ച്ചെ­ടി­കള്‍­ക്കി­ട­യില്‍ കി­ട­ക്കു­ന്ന ഒഴി­ഞ്ഞ മദ്യ­ക്കു­പ്പി­കള്‍. കാ­ടി­ന്റെ ഹൃ­ദ­യ­ത്തി­ന്മേല്‍ 'കോ­ലാ­ഹല ടൂ­റി­സം' നട­ത്തി­യ­വ­രെ­യൊ­ക്കെ സി­ബി ഒഴി­വാ­ക്കി കഴി­ഞ്ഞു­.

അ­തെ. ചില ഇട­ങ്ങള്‍ തീര്‍­ക്കു­ന്ന ബന്ധ­ങ്ങള്‍ നമ്മെ നൊ­മ്പ­ര­പ്പെ­ടു­ത്തു­ന്ന­താ­യി തോ­ന്നും. നമ്മെ നഷ്‌­ട­പ്പെ­ട്ട­തു­കൊ­ണ്ടോ, നമ്മള്‍­ക്ക്‌ നഷ്‌­ട­പ്പെ­ട്ട­തു­കൊ­ണ്ടൊ ഒക്കെ­...

­മ­ഞ്ഞി­ന­ടി­യി­ലൂ­ടെ തി­രി­കെ ഇറ­ങ്ങു­മ്പോള്‍ ഓരോ മര­ങ്ങ­ളേ­യും വെ­റു­തെ തൊ­ട്ടു. വെ­റു­തെ­.

­ചി­ലര്‍ ജീ­വി­ത­ത്തി­ലേ­ക്കു കട­ന്നു­വ­രു­ന്ന­ത്‌ തീ­രെ പ്ര­തീ­ക്ഷി­ക്കാ­തെ­യാ­ണ്‌. മഞ്ഞു­കാ­ല­ത്ത്‌ വീ­ണു­കി­ട്ടു­ന്ന ഒരു ചി­ത്രം­പോ­ലെ. ഏറെ ആഹ്ലാ­ദ­വും സ്‌­നേ­ഹ­വാ­യ്‌­പും അനു­ക­മ്പ­യു­മൊ­ക്കെ വല്ലാ­തെ പരി­ഭ്രാ­ന്ത­രാ­ക്കി പി­ന്നീ­ട്‌ മഞ്ഞി­ലേ­ക്കാ­ചി­ത്രം നഷ്‌­ട­പ്പെ­ടു­ന്ന­തു­പോ­ലെ അവര്‍ നഷ്‌­ട­പ്പെ­ടു­ക­യാ­യി. മന­സ്സി­നെ ആര്‍­ദ്ര­മാ­ക്കി അറി­യാ­തെ വന്ന­ണ­യു­ന്ന ഓര്‍­മ്മ­ക­ളില്‍ ഇത്ത­രം ശോ­ക­ത്തി­ന്റെ നന­വു­കള്‍ ഒത്തി­രി­യു­ണ്ട്‌.

­ചി­ല­പ്പോള്‍ തോ­ന്നാം പ്ര­ണ­യ­ത്തി­നും കാ­ല­ത്തി­നും എന്തൊ­ക്കെ­യോ ബന്ധ­മു­ണ്ടെ­ന്ന്‌. കാ­ടി­നെ പ്ര­ണ­യി­ക്കു­വാ­നാ­ണ്‌ ­മ­ഞ്ഞു­കാ­ലം­ വരു­ന്ന­ത്‌. പു­ല്ലു­ക­ളേ­യും പൂ­ക്ക­ളേ­യും വക്ഷ­ങ്ങ­ളേ­യു­മൊ­ക്കെ തഴു­കി, കാ­ടി­ന്റെ ഹൃ­ദ­യ­ത്തി­നു­മേല്‍ പ്ര­ണ­യാ­വേ­ശ­ത്തോ­ടെ മഞ്ഞ്‌ പു­ത­ഞ്ഞ­ങ്ങ­നെ നില്‍­ക്കും. കാ­ട­പ്പോള്‍ നാ­ണം കു­ണു­ങ്ങി­യെ­പ്പോ­ലെ നി­ല­കൊ­ള്ളും. വൃ­ക്ഷ­ങ്ങ­ളു­ടെ ഇല­ക­ളൊ­ക്കെ താ­ഴേ­ക്കു കൂ­മ്പി നില്‍­ക്കും. അവ­യു­ടെ അഗ്ര­ഭാ­ഗ­ത്തൊ­ക്കെ മഞ്ഞു­ക­ണ­ങ്ങള്‍. അപ്പോ­ഴാ­യി­രി­ക്കും ആ പക്ഷി മഞ്ഞി­നി­ട­യി­ലെ­വി­ടെ­യോ പാ­ടു­ന്ന­ത്‌. അതില്‍ പ്ര­ണ­യ­മു­ണ്ട്‌. വി­ര­ഹ­മു­ണ്ട്‌. മഞ്ഞു­കാ­ലം കഴി­ഞ്ഞാല്‍ വേ­നല്‍­ക്കാ­ല­മാ­ണ്‌ വരു­ന്ന­ത്‌.

എന്‍എ നസീര്‍

keraleeyam_masthead.jpg
ഒ­രു ­കേ­ര­ളീ­യം­ ലേ­ഖ­നം­. വാ­യ­ന­ക്കാ­രു­ടെ­യും പരി­സ്ഥി­തി പ്ര­വര്‍­ത്ത­ക­രു­ടെ­യും സഹ­ക­ര­ണ­ത്തോ­ടെ പതി­നൊ­ന്നു­വര്‍­ഷ­മാ­യി തൃ­ശു­രു­നി­ന്ന് പ്ര­സി­ദ്ധീ­ക­രി­ക്കു­ന്ന പരി­സ്ഥി­തി മാ­സി­ക­യാ­ണ് കേ­ര­ളീ­യം. സം­സ്ഥാ­ന­ത്തി­ന്റെ വി­വിധ ഭാ­ഗ­ങ്ങ­ളില്‍ നട­ക്കു­ന്ന പരി­സ്ഥി­തി സമ­ര­ങ്ങ­ളെ­യും, കൂ­ട്ടാ­ഴ്മ­ക­ളെ­യും അട­യാ­ള­പ്പെ­ടു­ത്തുക എന്ന ദൌ­ത്യ­മാ­ണ് ഈ പ്ര­സി­ദ്ധീ­ക­ര­ണ­ത്തി­നു­ള്ള­ത്. കേ­ര­ളീ­യ­ത്തില്‍ പ്ര­സി­ദ്ധീ­ക­രി­ക്കു­ന്ന ലേ­ഖ­ന­ങ്ങ­ളും മറ്റ് എഴു­ത്തു­ക­ളും malayal.amല്‍ വാ­യി­ക്കാ­വു­ന്ന­താ­ണ്. കേ­ര­ളീ­യം മാ­സി­ക­യ്ക്കും അതാ­തു ലേ­ഖ­ക­ന്മാര്‍­ക്കും പകര്‍­പ്പ­വ­കാ­ശ­മു­ള്ള ഈ ലേ­ഖ­ന­ങ്ങ­ളു­ടെ പൂര്‍­ണ്ണ ഉത്ത­ര­വാ­ദി­ത്വം കേ­ര­ളീ­യ­ത്തി­നാ­ണ്. മല­യാ­ളം (malayal.am) ന്യൂ­സ് പോര്‍­ട്ട­ലി­ന് ഈ വി­ഷ­യ­ങ്ങ­ളില്‍ ഇതേ അഭി­പ്രാ­യ­മാ­യി­ക്കൊ­ള്ള­ണ­മെ­ന്നി­ല്ല. കേ­ര­ളീ­യ­ത്തി­ന്റെ മേല്‍­വി­ലാ­സം : കേ­ര­ളീ­യം, കൊ­ക്കാ­ലെ, തൃ­ശൂര്‍ ‍- 21 : 9446576943, 9446586943, 0487-2421385 e-mail : robinkeraleeyam@gmail.com

0 Comments

Post new comment

The content of this field is kept private and will not be shown publicly.
CAPTCHA
This question is for testing whether you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.
10 + 9 =
Solve this simple math problem and enter the result. E.g. for 1+3, enter 4.
To prevent automated spam submissions leave this field empty.
feedback