ഇയാഗോ - ബര്‍ണഡ് ജാക്സന്റെ നാടകം - പത്ത്

അ­ങ്കം രണ്ട് - രം­ഗം മൂ­ന്ന്‌

­സൈ­നി­ക­ത്താ­വ­ളം.
(പ്രെ­ാ­ഫ­സര്‍ കാ­സ്യേ­ാ­മാ­സ്‌­ക്‌ അണി­ഞ്ഞ്‌ കാ­വല്‍ നി­ല്‌­ക്കു­ന്ന ഇയാ­ഗോ­യു­ടെ അടു­ത്തേ­ക്ക്‌ നീ­ങ്ങു­ന്നു­.)
കാ­സ്യേ­ാ­ : ­കാ­വ­ലി­രി­ക്കു­ക­യാ­ണ്‌, അല്ലേ? തു­ടര്‍­ച്ച­യായ മൂ­ന്നാ­മ­ത്തെ രാ­ത്രി­യ­ല്ലേ­യി­ത്‌?
ഇയാ­ഗോ­ : അ­തു­കൊ­ണ്ട്‌?
കാ­സ്യേ­ാ­ : ­തുര്‍­ക്കി­ക്ക­പ്പ­ലു­ക­ളു­ടെ നീ­ക്കം ശ്ര­ദ്ധി­ക്കാന്‍ മറ്റൊ­രോ­ഫീ­സര്‍­ക്കും പറ്റി­ല്ല എന്ന്‌ ജന­റല്‍ ഒഥെ­ല്ലോ കരു­തു­ന്ന­തു­പോ­ലെ തോ­ന്നും. ഇത്‌ അനീ­തി­യാ­ണ്‌, ഇയാ­ഗോ­.

ഇ­യാ­ഗോ­ : ആ­രോ­ടു­ള്ള അനീ­തി­?
കാ­സ്യേ­ാ­ : ­നി­ങ്ങ­ളോ­ട്‌. തു­ടര്‍­ച്ച­യാ­യി മൂ­ന്നു രാ­ത്രി കാ­വ­ലി­രി­ക്കാന്‍ ഓരോ­ഫീ­സ­റോ­ടും ആവ­ശ്യ­പ്പെ­ടു­ന്ന­ത്‌ ശരി­യ­ല്ല.
ഇയാ­ഗോ­ : എ­നി­ക്ക­തൊ­രു പ്ര­ശ്‌­ന­മ­ല്ല, കാ­സ്യേ­ാ­.
കാ­സ്യേ­ാ­ : ­നി­ങ്ങള്‍­ക്കു പ്ര­ശ്‌­ന­മാ­ണോ എന്ന­ത­ല്ല കാ­ര്യം. എനി­ക്കു പ്ര­ശ്‌­ന­മാ­ണ്‌. നി­ങ്ങള്‍­ക്ക്‌ വി­ശ്ര­മം ആവ­ശ്യ­മാ­ണ്‌. അത്‌ നി­ങ്ങള്‍­ക്ക്‌ ലഭി­ക്കു­മെ­ന്ന്‌ ഞാന്‍ ഉറ­പ്പു­വ­രു­ത്തും­.
ഇയാ­ഗോ­ : ­നി­ങ്ങള്‍ എന്താ­ണ്‌ പറ­ഞ്ഞു വരു­ന്ന­ത്‌?
കാ­സ്യേ­ാ­ : ഓ, ഒരു­പ­ക്ഷേ, നി­ങ്ങള്‍ വി­വ­ര­മ­റി­ഞ്ഞി­ല്ലാ­യി­രി­ക്കും. ഒഥെ­ല്ലോ പറ­ഞ്ഞി­ല്ലേ­?
ഇയാ­ഗോ­ : എ­ന്തു വി­വ­രം­?
കാ­സ്യേ­ാ­ : ­ഡ്യൂ­ക്കി­ന്റെ ദൂ­തന്‍ എത്തി­യി­രി­ക്കു­ന്നു. നാ­ളെ കാ­ല­ത്തു­തൊ­ട്ട്‌ - നി­ങ്ങള്‍ ഇത­റി­യേ­ണ്ട­താ­യി­രു­ന്നു - നാ­ളെ കാ­ല­ത്തു­തൊ­ട്ട്‌ സൈ­പ്ര­സി­ലെ സേ­നാ­ധി­പന്‍ ഞാ­നാ­യി­രി­ക്കും. ഒഥെ­ല്ലോ­യെ അവര്‍ തി­രി­ച്ചു വി­ളി­ക്കു­യാ­ണ്‌.
ഇയാ­ഗോ­ : ­ഡെ­സ്‌­ഡി­മോണ അച്ഛ­നെ­ഴു­തിയ കത്ത്‌.
കാ­സ്യേ­ാ­ : ­ഡെ­സ്‌­ഡി­മോ­ണ­യു­ടെ കത്തോ­?. നി­ങ്ങള്‍­ക്ക്‌ അതേ­പ്പ­റ്റി എന്ത­റി­യാം­?

ഇ­യാ­ഗോ­ : ­നി­ങ്ങള്‍­ക്കു­വേ­ണ്ടി ഇട­പെ­ട­ണ­മെ­ന്ന്‌ ആവ­ശ്യ­പ്പെ­ട്ടു, എന്നു­മാ­ത്രം­.
കാ­സ്യേ­ാ­ : ­ശ­രി­യാ­ണ്‌. പക്ഷേ, ഒര­ടു­ത്ത സു­ഹൃ­ത്ത്‌ എപ്പോ­ഴും ചെ­യ്യു­മെ­ന്ന്‌ നാം പ്ര­തീ­ക്ഷി­ക്കു­ന്ന കാ­ര്യം മാ­ത്ര
മാ­ണ­ത്‌.
ഇയാ­ഗോ­ : ­നി­ങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ എത്ര അടു­പ്പ­മു­ണ്ട്‌, കാ­സ്യേ­ാ­?
കാ­സ്യേ­ാ­ : ഇ­യാ­ഗോ, എന്റെ സം­സ്‌­കാ­രം നി­ങ്ങ­ളു­ടെ ഈ വാ­ക്കു­കള്‍ അമാ­ന്യ­മാ­ണെ­ന്നു കണ­ക്കാ­ക്കും­.
ഇയാ­ഗോ­ : ­കാ­സ്യേ­ാ, നി­ങ്ങ­ളു­ടെ ചെ­യ്‌­തി­കള്‍ എന്റെ വാ­ക്കു­ക­ളേ­ക്കാള്‍ അമാ­ന്യ­മാ­ണെ­ന്ന്‌ കണ­ക്കാ­ക്കു­ന്ന­താ­ണ്‌ എന്റെ സം­സ്‌­കാ­രം­.
കാ­സ്യേ­ാ­ : ­നി­ങ്ങ­ളു­ടെ സ്ഥാ­ന­ത്ത്‌ ഞാ­നാ­യി­രു­ന്നു­വെ­ങ്കില്‍, ഞാ­നി­പ്പോള്‍ എന്റെ വാ­ക്കു­ക­ളി­ലും ചെ­യ്‌­തി­ക­ളി­ലും അങ്ങേ­യ­റ്റം ശ്ര­ദ്ധ കാ­ണി­ക്കും. അല്ലെ­ങ്കില്‍, നി­ങ്ങള്‍­ക്ക്‌ കടു­ത്ത ശകാ­രം ഏറ്റു­വാ­ങ്ങേ­ണ്ടി­വ­രും­.
ഇയാ­ഗോ­ : എ­പ്പോള്‍, എവി­ടെ വച്ചാ­ണ്‌ ഈ ശകാ­ര­മു­ണ്ടാ­വു­ക?
കാ­സ്യേ­ാ­ : ­നി­ങ്ങ­ളു­ടെ പെ­രു­മാ­റ്റ­ത്തില്‍ മാ­റ്റ­മൊ­ന്നു­മു­ണ്ടാ­വു­ന്നി­ല്ലെ­ങ്കില്‍, ഇതാ, ഇന്നു­രാ­ത്രി തന്നെ, ഇപ്പോള്‍!
ഇയാ­ഗോ­ : ­കാ­സ്യേ­ാ, ഞാന്‍ ആ ശകാ­രം അര്‍­ഹി­ക്കു­ന്നു! അതെ, എന്നെ ഒരു പാ­ഠം പഠി­പ്പി­ക്കേ­ണ്ട­തു­ണ്ട്‌. പക്ഷേ, അതി­നു­മു­മ്പ്‌ ഒരു കാ­ര്യം. നി­ങ്ങള്‍ ഡെ­സ്‌­ഡി­മോ­ണ­യില്‍ നി­ന്നു സ്വീ­ക­രി­ച്ച ആ തൂ­വാല തി­രി­ച്ചെ­ത്തി­ക്ക­ണ­മെ­ന്നു പറ­യാന്‍ ജന­റല്‍ ഒഥെ­ല്ലോ എന്നോ­ട്‌ ആവ­ശ്യ­പ്പെ­ട്ടി­ട്ടു­ണ്ട്‌. അദ്ദേ­ഹം ഡെ­സ്‌­ഡി­മോ­ണ­യ്‌­ക്കു നല്‌­കിയ സമ്മാ­ന­മാ­ണ­ത്‌.
കാ­സ്യേ­ാ­ : ­വീ­ണ്ടും ചീ­ത്ത പെ­രു­മാ­റ്റം, അല്ലേ, ഇയാ­ഗോ? ഇറ്റ­ലി­യി­ലെ നട­പ്പ­നു­സ­രി­ച്ച്‌, കടം വാ­ങ്ങിയ വസ്‌­തു­ക്കള്‍ കടം നല്‌­കിയ ആളി­നു തന്നെ­യാ­ണ്‌ തി­രി­ച്ചു കൊ­ടു­ക്കേ­ണ്ട­ത്‌. ആ തൂ­വാല സേ­നാ­ധി­പ­ന്റെ ഭാ­ര്യ­യ്‌­ക്ക്‌ ഞാന്‍ തി­രി­ച്ചു കൊ­ടു­ക്കു­ന്ന­താ­ണ്‌; നാ­ളെ കാ­ല­ത്ത്‌.
ഇയാ­ഗോ­ : ­സേ­നാ­ധി­പ­ന്റെ ആഗ്ര­ഹം അത്‌ ഇന്നു രാ­ത്രി തന്നെ തി­രി­ച്ചു കി­ട്ട­ണ­മെ­ന്നാ­ണ്‌.
കാ­സ്യേ­ാ­ : ഇ­യാ­ഗോ, നി­ങ്ങ­ളു­ടെ ധി­ക്കാ­ര­പ­ര­മായ പെ­രു­മാ­റ്റം എനി­ക്കി­ഷ്‌­ട­പ്പെ­ടു­ന്നി­ല്ല.
ഇയാ­ഗോ­ : എ­ങ്കില്‍ ശകാ­രി­ക്കൂ, എന്നെ നേ­രേ­യാ­ക്കു, കാ­സ്യേ­ാ! നി­ങ്ങ­ളൊ­രു വെ­നീ­ഷ്യന്‍ പ്ര­ഭു; ഞാ­നാ­കാ­ട്ടെ, പഠി­പ്പും വി­വ­ര­വു­മി­ല്ലാ­ത്ത ഒരു പരു­ക്കന്‍ മൂ­റി­ഷ്‌ പട്ടാ­ള­ക്കാ­രന്‍. മൂ­റു­കള്‍ പഴ­ഞ്ചന്‍ ആയോ­ധ­ന­മു­റ­ക­ളാ­ണ്‌ ശീ­ലി­ച്ചി­ട്ടു­ള്ള­തെ­ന്നും, അതു­കൊ­ണ്ട്‌ വാ­ളും കഠാ­ര­യും ശരി­യായ മട്ടില്‍ ഉപ­യോ­ഗി­ക്കേ­ണ്ട­തെ­ങ്ങ­നെ­യെ­ന്ന്‌ എന്നെ പഠി­പ്പി­ക്കാ­മെ­ന്നും ഇട­യ്‌­ക്കൊ­രു നാള്‍ നി­ങ്ങള്‍ വാ­ക്കു തന്ന­ത്‌ ഓര്‍­മ്മ­യി­ല്ലേ? ആ വാ­ഗ്‌­ദാ­നം നി­റ­വേ­റ്റൂ, കാ­സ്യേ­ാ. ഈ പു­ത്തന്‍ കല ഞാന്‍ പഠി­ക്ക­ട്ടെ. നോ­ക്കൂ, ഞാന്‍ തയ്യാ­റാ­യാ­ണ്‌ വന്നി­രി­ക്കു­ന്ന­ത്‌ (വാ­ളൂ­രു­ന്നു) ദേ, ഈ വാ­ളും, പി­ന്നെ (ക­ഠാ­ര­യെ­ടു­ക്കു­ന്നു) ഈ കഠാ­ര­യും. എന്നെ പഠി­പ്പി­ക്കൂ, കാ­സ്യേ­ാ. പഠി­ക്കാന്‍ ഞാന്‍ വെ­മ്പു­ക­യാ­ണ്‌.

­കാ­സ്യേ­ാ­ : ­ദേ, തനി­ക്കു ഞാന്‍ സര്‍­വ്വ­മു­ന്ന­റി­യി­പ്പും തന്ന­താ­ണ്‌.
ഇയാ­ഗോ­ : ­പ­ഠി­പ്പി­ക്കൂ, കാ­സ്യേ­ാ, ഞാന്‍ അപേ­ക്ഷി­ക്കു­ക­യാ­ണ്‌! എനി­ക്കു യഥാര്‍­ത്ഥ വി­ദ്യാ­ഭ്യാ­സം ആവ­ശ്യ­മാ­ണ്‌.
കാ­സ്യേ­ാ­ : (­വാ­ളും കഠാ­ര­യും എടു­ക്കു­ന്നു) എന്റെ മു­ന്ന­റി­യി­പ്പ്‌ പരി­ഗ­ണി­ക്കേ­ണ്ട­തി­ല്ലെ­ന്ന്‌ താന്‍ തീ­രു­മാ­നി­ച്ചു. ശരി, ഇനി, എന്റെ ക്രേ­ാ­ധം എന്തെ­ന്ന­റി­യു­ക. സ്വ­യം രക്ഷി­ച്ചു­കൊ­ള്ളൂ­!
(അ­വര്‍ പോ­രാ­ടു­ന്നു­)
ഇയാ­ഗോ­ : (­പ­രി­ഹാ­സ­ത്തോ­ടെ) അയ്യോ! ഞാ­നോ­ടു­ക­യാ, ഓടി രക്ഷ­പ്പെ­ടു­ക­യാ, നി­ല­വി­ളി­ക്കു­ക­യാ! അയ്യോ! രക്ഷി­ക്ക­ണേ! കാ­സ്യേ­ാ­യു­ടെ മൂര്‍­ച്ച­യു­ള്ള വാ­ളില്‍ നി­ന്ന്‌ എന്നെ രക്ഷി­ക്ക­ണേ! അല്ലെ­ങ്കില്‍ എന്നെ തു­ണ്ടം തു­ണ്ട­മാ­യി വെ­ട്ടി­ക്കീ­റും! ഇം­ഗ്ലീ­ഷു­കാ­രന്‍ സാ­യ്‌­പ്‌ പരി­ശീ­ലി­പ്പി­ച്ച കാ­സ്യോ യൂ­റോ­പ്പി­ലെ ഏറ്റ­വും നല്ല വാള്‍­പോ­രാ­ളി­യാ­ണ്‌. അയ്യോ! പക്ഷേ, പക്ഷേ, ദേ, ഈ ഇ­യാ­ഗോ­ യൂ­റോ­പ്പു­കാ­ര­ന­ല്ല എന്ന കാ­ര്യം കാ­സ്യോ മറ­ക്കു­ന്നു. ആഫ്രി­ക്ക­ക്കാര്‍­ക്കും വാള്‍­പ­യ­റ്റി­നെ­പ്പ­റ്റി ചി­ല­തൊ­ക്കെ അറി­യാ­മെ­ന്ന കാ­ര്യം മറ­ക്കു­ന്നു. ദേ, ഇവി­ടെ, ഇവി­ടെ വെ­ട്ടു­ക, കാ­സ്യേ­ാ. അവി­ടെ­യ­ല്ല, ഇവി­ടെ, ഇവി­ടെ. വാള്‍, കഠാ­ര, വാള്‍... ഞാന്‍ ശരി­ക്ക്‌ പഠി­ക്കു­ന്നു­ണ്ടോ, കാ­സ്യേ­ാ? ഉണ്ടോ? നല്ല ശി­ഷ്യ­നാ­ണോ ഞാന്‍? പറ­യൂ. നി­ങ്ങള്‍ പഠി­പ്പി­ക്കു­ന്ന രീ­തി എനി­ക്കി­ഷ്‌­ട­മാ­യി. പക്ഷേ, പക്ഷേ, ഈ പാ­ഠം ഭയ­ങ്കര ബോ­റാ! മതി, കാ­സ്യേ­ാ, മതി. നമു­ക്കി­ത്‌ ഇവി­ടെ അവ­സാ­നി­പ്പി­ക്കാം, ഇങ്ങ­നെ­!
(കാ­സ്യേ­ാ­യെ കു­ത്തി മു­റി­വേല്‍­പ്പി­ക്കു­ന്നു­)
പ്രെ­ാ­ഫ­സര്‍ : (­കാ­സ്യോ മാ­സ്‌­ക്‌ വലി­ച്ചു മാ­റ്റി­ക്കൊ­ണ്ട്‌) അയ്യോ! എനി­ക്കു മു­റി­വേ­റ്റി­രി­ക്കു­ന്നു! മാ­ഡം! മാ­ഡം!
(സ്‌­ത്രീ പ്ര­വേ­ശി­ക്കു­ന്നു­)
സ്‌­ത്രീ­ : എ­മീ­ലി­യ. എമീ­ലിയ എന്നാ­ണെ­ന്റെ പേ­ര്‌.
(പ്രേ­ാ­പ്‌­സു­മാ­യി കളി­ക്കാര്‍ പ്ര­വേ­ശി­ക്കു­ന്നു. അവര്‍ പ്രെ­ാ­ഫ­ലര്‍­ക്കു ചു­റ്റും നി­ല്‌­ക്കു­ന്നു­)
പ്രെ­ാ­ഫ­സര്‍ : ഇ­പ്പോള്‍, ഈ നി­മി­ഷം നി­ങ്ങ­ളു­ടെ പേ­ര്‌ എന്റെ പ്ര­ശ്‌­ന­മ­ല്ല. ദേ, കണ്ടി­ല്ലേ, ചോ­ര­യൊ­ലി­ക്കു­ന്ന­ത്‌ കണ്ടി­ല്ലേ? കണ്ടി­ല്ലേ? അയ്യോ!
സ്‌­ത്രീ : ഛെ, ഛെ! ദേ, ഇവി­ടെ­യി­രി­ക്കൂ (പ്രെ­ാ­ഫ­സ­റെ മടി­യില്‍ തല­ചാ­യ്‌­ച്ചു കി­ട­ത്തു­ന്നു) ഓ, ചെ­റി­യൊ­രു മു­റി­വ്‌. എന്റെ ചെ­റു­വി­ര­ലി­ന്റ­ത്ര­യും മാ­ത്രം വലി­പ്പ­ത്തില്‍.
പ്രെ­ാ­ഫ­സര്‍ : ­ഡോ­ക്‌­ട­റെ വി­ളി­ക്കൂ! വേ­ഗം, വേ­ഗം­!
സ്‌­ത്രീ­ : ­ദേ, പി­ള്ളേ­രെ­പ്പോ­ലെ കളി­ക്കാ­തെ. ആ തൂ­വാ­ല­യെ­ടു­ക്കൂ. (പ്രെ­ാ­ഫ­സര്‍ തൂ­വാ­ല­യെ­ടു­ത്തു മു­റി­വില്‍ വയ്‌­ക്കു­ന്നു) ദേ, ചോ­ര­യോ­ട്ടം നി­ന്നു­.
പ്രെ­ാ­ഫ­സര്‍ : ഇന്‍­ഫെ­ക്‌­ഷന്‍! ഇന്‍­ഫെ­ക്‌­ഷ­നാ­വും­!

­സ്‌­ത്രീ­ : (അ­ല്‌­പം വീ­ഞ്ഞ്‌ മു­റി­വി­ലേ­ക്ക്‌ ഒഴി­ക്കു­ന്നു) ഒരി­ത്തി­രി മദ്യം അത്‌ നേ­രേ­യാ­ക്കി­ക്കൊ­ള്ളും­.
പ്രെ­ാ­ഫ­സര്‍ : ഇ­ത്‌ ഭ്രാ­ന്താ­ണ്‌!
സ്‌­ത്രീ­ : ­ഭ്രാ­ന്തോ? എങ്ങ­നെ­?
പ്രെ­ാ­ഫ­സര്‍ : എ­നി­ക്കു ശരി­ക്കും പരി­ക്ക്‌ പറ്റി­യേ­നെ­.
സ്‌­ത്രീ­ : എ­ന്നു­വെ­ച്ചാല്‍, ഞങ്ങ­ളു­ടെ കളി­യു­ടെ രീ­തി നി­ങ്ങള്‍­ക്ക്‌ ഇഷ്‌­ട­പ്പെ­ടു­ന്നി­ല്ലെ­ന്ന്‌, അല്ലേ? ഞങ്ങള്‍ പരു­ക്ക­ന്മാ­രാ­ണെ­ന്ന്‌ നി­ങ്ങള്‍ കരു­തു­ന്നു, അല്ലേ­?
പ്രെ­ാ­ഫ­സര്‍ : അ­തെ, ഈ കളി എനി­ക്കി­ഷ്‌­ട­മാ­കു­ന്നി­ല്ല. ഞാ­നൊ­രു പണ്‌­ഡി­ത­നാ­ണ്‌, അത­ല്ലാ­തൊ­ന്നു­മ­ല്ല. ഇങ്ങ­നെ­യൊ­രു വി­ഡ്‌­ഢി­ത്ത­ത്തില്‍ ഞാന്‍ പെ­ട്ടു­പോ­യ­തെ­ങ്ങ­നെ­യെ­ന്ന്‌ എനി­ക്കു മന­സ്സി­ലാ­വു­ന്നി­ല്ല. മാ­ത്ര­മ­ല്ല, നി­ങ്ങ­ളു­ടെ കഥ ഒട്ടും വി­ശ്വ­സ­നീ­യ­മ­ല്ല താ­നും. യഥാര്‍­ത്ഥ­ത്തില്‍ എന്താ­ണോ സം­ഭ­വി­ച്ച­ത്‌, അതേ­പ്പ­റ്റി­യു­ള്ള നി­ങ്ങ­ളു­ടെ വക്ര­മായ കാ­ഴ്‌­ച­പ്പാ­ടി­നു യോ­ജി­ക്കും­വി­ധം സര്‍­വ­കാ­ര്യ­ങ്ങ­ളും നി­ങ്ങള്‍ വള­ച്ചൊ­ടി­ക്കു­ക­യാ­ണ്‌.
സ്‌­ത്രീ­ : എ­ന്നു­വ­ച്ചാല്‍, ഞങ്ങള്‍ സത്യ­മാ­ണു പറ­യു­ന്ന­തെ­ന്നു നി­ങ്ങള്‍ വി­ശ്വ­സി­ക്കു­ന്നി­ല്ല, അല്ലേ­?
പ്രെ­ാ­ഫ­സര്‍ : അ­ല്ലെ­ങ്കില്‍, ഇങ്ങ­നെ പറ­യാം. നട­ന്നു കഴി­ഞ്ഞ കാ­ര്യ­ങ്ങ­ളു­ടെ അടി­സ്ഥാ­ന­ത്തില്‍, വസ്‌­തു­നി­ഷ്‌­ഠ­ത­യോ­ടെ സത്യം കാ­ണാന്‍ നി­ങ്ങള്‍­ക്കു കഴി­യു­മോ­യെ­ന്ന്‌ ഞാന്‍ സം­ശ­യി­ച്ചു തു­ട­ങ്ങു­ക­യാ­ണ്‌.
സ്‌­ത്രീ­ : ഓ, വസ്‌­തു­നി­ഷ്‌­ഠ­ത­യെ­പ്പ­റ്റി­യാ­ണ്‌ നാം സം­സാ­രി­ച്ചു കൊ­ണ്ടി­രു­ന്ന­ത്‌ എന്നു ഞാന്‍ അറി­ഞ്ഞി­ല്ല. സം­ഭ­വ­ത്തെ­പ്പ­റ്റി­യു­ള്ള ഞങ്ങ­ളു­ടെ കാ­ഴ്‌­ച­പ്പാ­ട്‌ എന്തെ­ന്ന­റി­യാന്‍ നി­ങ്ങള്‍ ആത്മാര്‍­ത്ഥ­മാ­യി ആഗ്ര­ഹി­ക്കു­ന്നു­വെ­ന്നാ­ണ്‌ ഞാന്‍ ധരി­ച്ച­ത്‌.

­പ്രെ­ാ­ഫ­സര്‍ : അ­തു ശരി­ത­ന്നെ. പക്ഷേ, ഞാ­നൊ­രു കാ­ര്യം തു­റ­ന്നു പറ­യ­ട്ടെ. ഞാ­നൊ­രു പണ്‌­ഡി­ത­നാ­ണ്‌. വസ്‌­തു­ത­യും ഭാ­വ­ന­യും തമ്മില്‍ വേര്‍­തി­രി­ച്ചു കാ­ണേ­ണ്ട­ത്‌ എന്റെ ഉത്ത­ര­വാ­ദി­ത്ത­മാ­ണ്‌.
സ്‌­ത്രീ­ : അ­തു ശരി. അപ്പോള്‍, നി­ങ്ങള്‍ നാ­ട്ടില്‍ തി­രി­ച്ചെ­ത്തു­മ്പോള്‍ രേ­ഖ­പ്പെ­ടു­ത്താന്‍ ഉദ്ദേ­ശി­ക്കു­ന്ന­ത്‌ ഞങ്ങള്‍ കാ­ണു­ന്ന കാ­ര്യ­ങ്ങ­ള­ല്ല, മറി­ച്ച്‌ നി­ങ്ങള്‍ സ്വ­യം കാ­ണു­ന്ന കാ­ര്യ­ങ്ങള്‍ മാ­ത്ര­മാ­ണ്‌, അല്ലേ­?
പ്രെ­ാ­ഫ­സര്‍ : ­ഞാന്‍ പറ­യു­ന്ന­തി­താ­ണ്‌: ഞാന്‍ പരി­ശീ­ല­നം സി­ദ്ധി­ച്ചി­ട്ടു­ള്ള ഒരു നി­രീ­ക്ഷ­ക­നാ­ണ്‌. നി­ങ്ങള്‍ നല്‌­കു­ന്ന വി­വ­ര­ങ്ങ­ളെ മറ്റി­ട­ങ്ങ­ളില്‍ നി­ന്നു കി­ട്ടു­ന്ന വി­വ­ര­ങ്ങ­ളു­മാ­യി തട്ടി­ച്ചു­നോ­ക്കി, യഥാര്‍­ത്ഥ­ത്തില്‍ എന്താ­ണ്‌ സം­ഭ­വി­ച്ച­തെ­ന്ന­തി­നെ­പ്പ­റ്റി ഏതാ­ണ്ട്‌ കൃ­ത്യ­മായ നി­ഗ­മ­ന­ങ്ങ­ളില്‍ എത്തി­ച്ചേ­രു­ക­യെ­ന്ന­താ­ണ്‌ എന്റെ ജോ­ലി. ഒരു പണ്‌­ഡി­ത­നെ­ന്ന നി­ല­യില്‍ എനി­ക്കു നി­ങ്ങള്‍ പറ­യു­ന്ന സര്‍­വ­കാ­ര്യ­ങ്ങ­ളും അതേ­പ­ടി മു­ഖ­വി­ല­യ്‌­ക്കെ­ടു­ക്കു­വാന്‍ കഴി­യി­ല്ലെ­ന്ന്‌ നി­ങ്ങള്‍ മന­സ്സി­ലാ­ക്ക­ണം­.
സ്‌­ത്രീ­ : അ­തു ഞാന്‍ മന­സ്സി­ലാ­ക്കു­ന്നു­.
പ്രെ­ാ­ഫ­സര്‍ : ­ഗു­ഡ്‌. ഇനി­യും മു­ന്നോ­ട്ടു പോ­കു­ന്ന­തി­നു മുന്‍­പ്‌ ഈ കാ­ര്യം വ്യ­ക്ത­മാ­ക്ക­ണ­മെ­ന്ന്‌ എനി­ക്കു തോ­ന്നി­.
സ്‌­ത്രീ­ : അ­തു നേ­ര­ത്തേ വ്യ­ക്ത­മാ­ക്കി­യി­രു­ന്നെ­ങ്കില്‍ നന്നാ­യി­രു­ന്നു. സാ­ര­മി­ല്ല, ഇപ്പോള്‍ ഞാ­ന­തു മന­സ്സി­ലാ­ക്കു­ന്നു­.

­പ്രെ­ാ­ഫ­സര്‍ : (­ശ്വാ­സം പി­ടി­ച്ചു­കൊ­ണ്ട്‌) ഗു­ഡ്‌!
സ്‌­ത്രീ­ : ഇ­നി നമു­ക്ക്‌ തു­ട­രാ­മോ? ഏതാ­ണ്ട്‌ അവ­സാ­ന­ഘ­ട്ട­ത്തി­ലെ­ത്തി­യി­രി­ക്കു­ക­യാ­ണ്‌, നാം. ഇവി­ടെ വച്ച്‌ കഥ­യു­ടെ കു­തി­പ്പ്‌ തട­യു­ന്ന­ത്‌ നാ­ണ­ക്കേ­ടാ­ണ്‌.
പ്രെ­ാ­ഫ­സര്‍ : ഒ­രു നി­മി­ഷം, എന്റെ ശ്വാ­സ­മൊ­ന്ന്‌ നേ­രെ­യാ­വ­ട്ടെ­.
സ്‌­ത്രീ­ : ­മ­റ്റൊ­രു കാര്‍­ഡ്‌ എടു­ക്കൂ, പെ­ട്ടെ­ന്ന്‌!
(പ്രെ­ാ­ഫ­സര്‍ കാര്‍­ഡെ­ടു­ക്കു­ന്നു) മറു­വ­ശം നോ­ക്കൂ­.
(അ­ത്‌ ഡെ­ഡ്‌­സി­മോ­ണ­യു­ടെ കാര്‍­ഡാ­ണ്‌)
പ്രെ­ാ­ഫ­സര്‍ : ­ഡെ­സ്‌­ഡി­മോ­ണ? ഞാന്‍... ഞാന്‍...
സ്‌­ത്രീ­ : അ­തെ, ഡെ­സ്‌­ഡി­മോ­ണ! (ക­ളി­ക്കാര്‍ സ്‌­ത്രീ ആവ­ശ്യ­പ്പെ­ടു­ന്ന­ത­നു­സ­രി­ച്ച്‌ വസ്‌­ത്ര­ങ്ങ­ളും മറ്റും നല്‌­കു­ന്നു) നെ­ക്ക്‌­ലേ­സ്‌ കൊ­ടു­ക്കൂ. (ക­ളി­ക്കാ­രന്‍-3 പ്രെ­ാ­ഫ­സ­റെ നെ­ക്ക്‌­ലേ­സ്‌ അണി­യി­ക്കു­ന്നു­.) നി­ശാ­വ­സ്‌­ത്രം. (പ്രെ­ാ­ഫ­സര്‍ മന­സ്സി­ല്ലാ­മ­ന­സ്സോ­ടെ നി­ശാ­വ­സ്‌­ത്രം അണി­യാന്‍ തു­ട­ങ്ങു­ന്നു. സ്‌­ത്രീ തട­യു­ന്നു­.) നോ, നോ! ആദ്യം ഷര്‍­ട്ട്‌ അഴി­ച്ചു മാ­റ്റൂ. (പ്രെ­ാ­ഫ­സര്‍ പ്ര­തി­ഷേ­ധി­ക്കു­ന്നു) സത്യാ­ന്വേ­ഷി­കള്‍­ക്ക്‌ അധൈ­ര്യ­പ്പെ­ടാ­നോ അനാ­വ­ശ്യ­മായ മാ­ന്യത നടി­ക്കാ­നോ അവ­കാ­ശ­മി­ല്ല! (പ്രെ­ാ­ഫ­സര്‍ ഷര്‍­ട്ട്‌ അഴി­ച്ചു മാ­റ്റു­ന്നു, പാ­ന്റ്‌­സ്‌ അഴി­ക്കാന്‍ തു­ട­ങ്ങു­ന്നു) വേ­ണ്ട! ഗൗണ്‍ അണി­ഞ്ഞ­തി­നു ശേ­ഷം അതൂ­രി­യാന്‍ മതി. (ഗൗണ്‍ അണി­യു­ന്നു) യെ­സ്‌, ഇനി പാ­ന്റ്‌­സ്‌ അഴി­ക്കാം. (പ്രെ­ാ­ഫ­സര്‍ നി­ശാ­വ­സ്‌­ത്രം തി­രി­ച്ചാ­ണി­ട്ടി­രി­ക്കു­ന്ന­ത്‌)

­പ്രെ­ാ­ഫ­സര്‍ : ഇ­ത്‌ തി­രി­ച്ചാ­ണി­ട്ടി­രി­ക്കു­ന്ന­ത്‌. അയ്യോ! എന്റെ­മു­റി­വ്‌! വീ­ണ്ടും ചോ­ര­യൊ­ലി­ക്കു­ന്നു. ഗൗ­ണി­ലൊ­ക്കെ രക്ത­ക്കറ പു­ര­ളു­ന്നു­.
സ്‌­ത്രീ­ : ­സാ­ര­മി­ല്ല. ഇനി, അങ്കി. (ക­ളി­ക്കാ­രന്‍-5 പ്രെ­ാ­ഫ­സ­റെ മേ­ല­ങ്കി അണി­യി­ക്കു­ന്നു) മു­ഖം­മൂ­ടി. (ക­ളി­ക്കാ­രന്‍-3 മു­ഖം­മൂ­ടി അണി­യി­ക്കു­ന്നു. സ്‌­ത്രീ ഒരു നി­മി­ഷം പ്രെ­ാ­ഫ­സ­റു­ടെ പു­ത്തന്‍ രൂ­പം ശ്ര­ദ്ധി­ച്ചു കൊ­ണ്ടു നില്‍­ക്കു­ന്നു) ഡെ­സ്‌­ണി­മോണ - നല്ല­വ­ളായ വെ­ളു­ത്ത സു­ന്ദ­രി­!
പ്രെ­ാ­ഫ­സര്‍ : അ­പ്പോള്‍, അപ്പോള്‍ നി­ങ്ങള്‍?
സ്‌­ത്രീ­ : ­ഞാന്‍ കറു­ത്ത­വ­നായ മൂര്‍; ഒഥെ­ല്ലോ­!
എല്ലാ­വ­രും­ : ഒ­ഥെ­ല്ലോ! ഒഥെ­ല്ലോ­!
(ക­ളി­ക്കാര്‍ സ്‌­ത്രീ­ക്ക്‌ ഒഥെ­ല്ലോ­യു­ടെ മാ­സ്‌­ക്‌, ബര്‍­നൂ­സ്‌, കഠാര എന്നിവ നല്‌­കു­ന്നു­)

­സ്‌­ത്രീ : ഇ­ത്‌ നമ്മു­ടെ കി­ട­പ്പ­റ. ഇനി, അധി­കം താ­മ­സി­യാ­തെ, ലോ­ക­ത്തി­നു മു­ന്നില്‍ നീ എന്നെ ഒരു പടു­വി­ഡ്‌­ഢി­യാ­ക്കി­ത്തീര്‍­ത്തെ­ന്ന ആരോ­പ­ണ­വു­മാ­യി ഞാ­നി­വി­ടെ എത്തി­ച്ചേ­രും. അതു­വ­രെ-
(ഡെ­സ്‌­ഡി­മോ­ണ­യെ പി­ടി­ച്ചു തള്ളു­ന്നു. ഡെ­സ്‌­ഡി­മോണ പോ­കു­ന്നു­.)

­ഡോ­.­വി­.­സി­.­ഹാ­രി­സ്

(­തു­ട­രും­)

0 Comments

Post new comment

The content of this field is kept private and will not be shown publicly.
CAPTCHA
This question is for testing whether you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.
4 + 0 =
Solve this simple math problem and enter the result. E.g. for 1+3, enter 4.
To prevent automated spam submissions leave this field empty.
feedback