ലൈംഗികത

ഓർഡിനറി എന്ന ചിത്രത്തിന് ശേഷം സുഗീത് സംവിധാനം ചെയ്യുന്ന ചിത്രമാണ് 3 ഡോട്ട്സ്. കുഞ്ചാക്കോ ബോബൻ, ബിജു മേനോൻ, പ്രതാപ് പോത്തൻ എന്നിവർ പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങളെ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഈ ചിത്രത്തിന്റെ കഥയും നിർമ്മാണത്തിൽ ഒരു പങ്കും സുഗീത് വകയാണ്. ഓർഡിനറി പോലെ ഒരു ഓർഡിനറി കച്ചവട സിനിമ ഇറക്കുന്നതിൽപോലും പക്ഷെ സുഗീത് പരാജയപ്പെടുന്ന കാഴ്ചയാണ് ഇവിടെ കാണാൻ കഴിയുന്നത്‌. എന്നാൽ ബിജു മേനോന്റെ മികച്ച പ്രകടനവും കുഞ്ചാക്കോ-പ്രതാപ്മാരുടെ മോശമല്ലാത്ത അഭിനയവും ചിത്രത്തെ കണ്ടിരിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒന്നാക്കുന്നു എന്നുമാത്രം.

Country:

Default Home Page

UK Home Page

Authors:

Karnan

ജോണ്‍ ഏബ്രഹാമിന്റെ അമ്മ അറിയാനില്‍ അഭിനയിക്കുമ്പോള്‍ ജോയ് മാത്യുവിനും ലോകത്തിനും ഇന്നത്തേക്കാള്‍ കാല്‍നൂറ്റാണ്ടിലധികം പ്രായക്കുറവുണ്ടായിരുന്നു. ആ ചിത്രവും മറ്റേതൊരു ഗൗരവപ്പെട്ട കലാസൃഷ്ടിയെയും പോലെ രണ്ടു തലമുറകളുടെ ആശയങ്ങളിലെ വൈഭിന്ന്യത്തെയും അവയുടെ ലയനത്തെയും പ്രതിനിധീകരിച്ചു. ഇപ്പോള്‍, ആ കാലവും ഈ കാലവും തമ്മില്‍, ഒരു വ്യക്തിയുടെ യുവത്വപ്രാപ്തിയോളം ആണ്ടുകളുടെ വിടവുണ്ടായിക്കഴിഞ്ഞ ശേഷം ജോയ് മാത്യൂ തന്റെ ആദ്യചലച്ചിത്രസംവിധാനസംരംഭവുമായി എത്തിയിരിക്കുകയാണ്.

ചാനല്‍ രംഗത്തേക്കുള്ള മീഡിയ വണ്‍ എന്ന നവാഗതന്റെ വരവ് ഓണ്‍ലൈന്‍ ഇടങ്ങളില്‍ ആഘോഷിക്കപ്പെട്ടത് വാര്‍ത്താവായനക്കാരിയുടെ മഫ്തയില്‍ പിടിച്ചു വലിച്ചു കൊണ്ടായിരുന്നു. ബഹുസ്വര സമൂഹത്തില്‍ പ്രകടമായ മതചിഹ്നവുമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതിലെ അപകടം ചിലരില്‍ ആശങ്കയുളവാക്കിയെങ്കില്‍, മറു വശത്ത് ഇസ്ലാമികവേഷമായ ഹിജാബ് അണിഞ്ഞു കൊണ്ട് കേരളത്തില്‍ ആദ്യമായി ടീവി വാര്‍ത്താവായനക്കാരിയായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട കുട്ടിയെ അഭിനന്ദിച്ചും അതിനു വേദിയൊരുക്കിയ മാധ്യമം ഗ്രൂപ്പിനെ പ്രശംസയില്‍ മൂടിയും മറ്റു ചിലര്‍ അര്‍മാദിച്ചു.

'എനിക്ക് ജീവിക്കണം. ഞാന്‍ തിരികെ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തും. ജീവിക്കാനുള്ള സമരം ഞാന്‍ തുടരുക തന്നെ ചെയ്യും. ' ഈ ശബ്ദത്തിന്റെ ഉടമ ഇനി വിങ്ങുന്ന ഓര്‍മ്മയാണ്. ശതകോടീശ്വരന്മാരുള്ള രാജ്യം, 120 കോടിയുള്ള മാനവ ശേഷി. ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ, ശക്തമായ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പൊങ്ങച്ചങ്ങള്‍ ഇവിടെ തകര്‍ന്നു വീഴുന്നു. കൂട്ടമാനബംഗത്തിന് ശേഷം ജീവനു വേണ്ടി യാചിച്ച 23 വയസുകാരി ഡല്‍ഹി പെണ്‍കുട്ടി ഇന്ന് നമുക്കൊപ്പമില്ല. പക്ഷെ അവള്‍ കൊളുത്തിയ ജ്യോതി ഓരോ മനുഷ്യമനസിലും ജ്വാലാമുഖിപോലെ ആളിപ്പടരുകയാണ്.

പത്രവാര്‍ത്തകള്‍ കാലത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നതു് വിചിത്രമായ രീതികളിലാണു്. ഇന്നത്തെ മലയാള മനോരമ പത്രത്തില്‍ അച്ചടിച്ചുവന്ന രണ്ടുവാര്‍ത്തകളില്‍ നിന്നു് വായിച്ചെടുക്കാന്‍ ഒട്ടേറെയുണ്ടു്. അതിലുണ്ടു്, മനുഷ്യന്റെ നിസ്സഹായതയും വക്രതയും വല്ലായ്മയും സങ്കടവും.

മേല്‍സൂചിപ്പിച്ച വാര്‍ത്തകളില്‍ ഒന്നാണു ചുവടെ. കുഞ്ഞിനെ ഉപേക്ഷിക്കാന്‍ എത്തിയ യുവതി പൊലീസ് കസ്റ്റഡിയില്‍; സഹോദരന് എതിരേ പീഡനക്കേസ് എന്നാണു തലക്കെട്ടു്.

ഞാനൊരു കഥാകാരിയാണ്, കാര്യകാരണസഹിതം വസ്തുതകള്‍ വിശദീകരിക്കാന്‍ അറിയില്ല. അതിനാല്‍ തന്നെ ഉള്ള ചില അഭിപ്രായങ്ങളും സംശയങ്ങളും മറ്റും പറയാം. ആദ്യമേ പറയട്ടെ, ഡിസംബര്‍ 29നു ഞാനും മരിച്ചു, എന്റെയും ഒരു ഭാഗം മരിച്ചു... ഈ മരണം എനിക്കും എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും സംഭവിക്കാം എന്ന സാധ്യത തുറന്നു തന്നെയിരിക്കുന്നതിനാല്‍ ഞാന്‍ ഭയപ്പാടോടെ നോക്കുന്നു, സമൂഹത്തെ. സമൂഹത്തെ എന്നാല്‍ ബലം പ്രയോഗിക്കാന്‍ മടിയില്ലാത്ത പുരുഷനേയും അതിനെ ന്യായീകരിക്കുന്ന അതിനു വിധേയയാകുന്ന സ്ത്രീയേയും.

ഇന്ത്യയുടെ തലസ്ഥാനനഗരിയായ ഡൽഹിയിൽ, ഡിസംബർ 16 നു നടന്ന കൂട്ട റേപ്പ് , ഇന്ത്യയുടെ റേപ്പ് ചരിത്രത്തിൽ മാത്രമല്ല ഇന്ത്യയുടെ ജനകീയ ചരിത്രത്തിൽ തന്നെ ഒരു നാഴികക്കല്ലാകുന്നു എന്നതു അസ്വാഭാവികമല്ല; പൊലീസിന്റെ ലാത്തിയേയും ജലപീരങ്കിയേയും ചൂരവടിപ്രയോഗങ്ങളെയും ചവിട്ടിനെയും അടിയേയും അതിജീവിച്ച്, ഡൽഹിയിലെ സാധാരണ ജനങ്ങൾ നടത്തിയ നിലയ്ക്കാത്ത പ്രതിഷേധമാണ് അതിനു കാരണം. പ്രധാനമന്ത്രി മന്മോഹൻ സിംഗും, പ്രസിഡന്റ് പ്രണാബ് മുഖർജിയും പ്രസ്താവനകളിറക്കി. കോൺഗ്രസ് പ്രസിഡന്റ് സോണിയ ഗാന്ധി, ഗുരുതരാവസ്ഥയിൽ ആശുപത്രിയിൽ കഴിയുന്ന പെൺകുട്ടിയെ സന്ദർശിച്ചു. കൂട്ട ബലാത്സംഗമന്വേഷിക്കാൻ ജുഡീഷ്യൽ കമ്മിഷനായി. എന്നിട്ടും ഡൽഹിയുടെ മുഖ്യമന്ത്രി, ഷീലാ ദീക്ഷിത് പെൺകുട്ടിയെ സന്ദർശിക്കാൻ മടിച്ചു എന്നു കേൾക്കുന്നു. ശേഷം, വിദഗ്ദ്ധ ചികിത്സയ്ക്കായി അവരെ സിംഗപ്പൂരിലേക്കു കൊണ്ടു പോയി. ഒടുവിൽ ഇതാ അവളെ രക്ഷിക്കാൻ സിംഗപ്പൂർ മെഡിക്കൽ റ്റീമിനും കഴിയാതെ വന്നു, അവൾ മരിച്ചു.

“...women are objects of erotic delight, intended for the pleasure and adornment of the male; and their physical beauty is paramount...The pleasure that the possession of a beautiful woman affords is entirely physical and is coupled by an absolute disdain for her ‘being’ ”

Mary Donaldson-Evans: A Woman’s Revenge

(Her commenting on the characters of Maupassaunt)

കഴിഞ്ഞ കുറേ ദിവസങ്ങളായി ഈ പോര്‍ട്ടല്‍ നിശബ്ദമായിരുന്നു. ഈ ലേഖകന്റെ ഒരു സ്വകാര്യദുരന്തമാണു് ആ അവസ്ഥയുണ്ടാക്കിയതു്. എഡിറ്റര്‍ എന്ന നിലയില്‍ മറ്റ് സംവിധാനങ്ങളൊരുക്കാന്‍ കഴിയാതെ വന്നതു് വ്യക്തിപരമായ പരാജയംകൂടിയാണു്. വായനക്കാരോടു് മാപ്പ്. ഡിസംബര്‍ നാലിനു ശേഷം ഇതേവരെ ഞാന്‍ ഒന്നും എഴുതിയിട്ടില്ല. യാതൊന്നും വായിച്ചതുമില്ല. പുറംലോകത്തു് എന്തൊക്കെ സംഭവിച്ചുവെന്നോ ആരെല്ലാം എന്തെല്ലാം പറഞ്ഞുവെന്നോ സോഷ്യല്‍ നെറ്റ്‌വര്‍ക്കുകളിലെ പുതിയ ചര്‍ച്ചകളെന്തിനെക്കുറിച്ചാണെന്നോ നോക്കിയില്ല. ചുറ്റുമുള്ള വാര്‍ത്തകളധികം അറിഞ്ഞതുമില്ല. പത്രങ്ങളൊന്നും വായിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. സങ്കടം പൊതിയുമ്പോഴും എവിടെയോ എന്റെ രാഷ്ട്രീയം എന്നെ തിരിച്ചുവിളിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുമാത്രം ഈ കുറിപ്പു്.